East Legon en Central Accra / East Legon and Central Accra

English below

In overleg met Lucy gaan we vandaag toch manden kopen en naar een winkel met tie&dye stoffen. Dit is ‘Corona vellig’ want daar zijn nauwelijks mensen en de winkels zijn ruim opgezet. Er is en blijft natuurlijk een risico maar dat is ook als je naar de supermarkt gaat. Op naar East Legon. Lucy rijdt want zij weet de weg. Aan een hoofdstraat zien we de ‘winkel’ met manden. Lekker onder de bomen in de schaduw. Een aardige man staat ons te woord. Zijn naam is Richmond. Hij heeft niet de manden die ik graag wil hebben maar wel 2 tassen. Zijn broer heeft er meer maar dat is op een andere locatie. Richmond gaat zorgen dat hij voor sluitingstijd de manden in zijn bezit heeft, dan kan ik kiezen. Prima idee, dan gaan wij alvast naar de stoffenwinkel. Daar aangekomen zien we een mooie winkel met veel stoffen maar niet wat ik zoek. En de prijs is erg Hollands.

Lucy besluit om dan toch maar de markt in Central Accra te proberen. Het is er wel druk maar we zijn nu zo dicht in de buurt. Op de markt krijgen Stef en ik voor het eerst te maken met een schreeuwende menigte. ‘Coronavirus, protect yourself’, horen wij als we in de buurt komen. De marktverkopers doen een zakdoek voor hun mond en draaien hun gezicht weg. Het virus is, in de ogen van de Ghanezen, binnengebracht door blanke mensen. De president heeft in de toespraak gezegd dat het virus van buitenaf komt, van mensen die het land binnen reizen. Hij moet zijn volk hier tegen beschermen. Er bij stil staan gaat niet want Lucy loopt zo snel dat ik haar nauwelijks kan bijbenen. We zijn niet voor niks de markt op gegaan. We vinden geen tie&dye stoffen maar wel een aantal mooie batikstoffen. Via een buitenomweg verlaten we de markt. Iets meer omlopen maar veel rustiger.

Ondertussen heeft Richmond ons foto’s gestuurd van de manden. Hij blijkt nog bij zijn broer te zijn en dat is niet zo ver van de markt waar we zijn. Lucy regelt dat hij met zijn spullen naar het tankstation komt, daar waar onze auto geparkeerd staat. Richmond is op een motor dus wat flexibeler in het verkeer. Ik besluit om manden te nemen die hij heeft meegebracht en om niet meer terug te gaan naar zijn winkel. We zijn alweer uren onderweg. Richmond vindt het een beetje jammer want nu is de winst alleen voor zijn broer, en hij heeft er zoveel moeite voor gedaan. Ik beloof hem, de eerstvolgende keer dat ik in Ghana ben, een grote bestelling bij hem te plaatsen. Dat vindt hij een goed alternatief!

In consultation with Lucy we are going to buy baskets today and go to a shop with tie&dye fabrics. This is ‘Corona safe’ because there are hardly any people there and the shops are spacious. Of course, there is and remains a risk but that is also when you go to the supermarket. Off to East Legon. Lucy drives because she knows the way. On a main street we see the ‘shop’ with baskets. Nice under the trees in the shade. A nice man is talking to us. His name is Richmond. He doesn’t have the baskets I want, but he has 2 bags. His brother has more but that’s at a different location. Richmond is going to make sure he has the baskets before closing time, then I can choose. Great idea, then we’ll go to the fabric store. When we get there, we see a nice shop with a lot of fabrics but not what I’m looking for. And the price is very Dutch.

Lucy decides to try the market in Central Accra anyway. It is crowded but we are so close now. At the market Stef and I have to deal with a screaming crowd for the first time. ‘Coronavirus, protect yourself’, we hear when we get close. The market vendors put a handkerchief in front of their mouths and twisted their faces away. The virus has, in the eyes of the Ghanaians, been brought in by white people. The president said in the speech that the virus comes from outside, from people travelling into the country. He must protect his people from it. I don’t have time to think about it because Lucy walks so fast, I can barely keep up with her. We went to the market for a reason. We don’t find any tie&dye fabrics, but we do find some nice batik fabrics. Via a detour we leave the market. A little bit longer, but much quieter. Meanwhile Richmond has sent us pictures of the baskets. It turns out he is still with his brother and that is not so far from the market where we are. Lucy arranges for him to take his things to the gas station, where our car is parked. Richmond is on a motorbike so a bit more flexible in traffic. I decide to take baskets he has brought with him and not go back to his shop. We’ve been on the road for hours. Richmond is a bit sorry because now the profit is only for his brother, and he has put so much effort into it. I promise him, the next time I am in Ghana, to place a big order at his shop. He thinks that’s a good alternative!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.